Po udhëtoja nga Lezha në drejtim të Shkodrës. Rrugës parakalova një çiklist, një prej të shumtëve që i gjen në rrugët e Shqipërisë.
Më terhoqi vëmendjen flamuri i komunitetit LGBT+ i vendosur në timon, ashtu si veshja e tij me ngjyrat e ylberit. “Pride” shkruhej në kostum dhe në biçikletë.
Kur ngeca në trafik, çiklisti ishte afër makinës sime. Hapa xhamin dhe e pyeta:
-Si quhesh?
-Jam Frenki.
– Nga vjen Frenk?
– Vij nga Holanda, i kam rënë Ballkanit kryq e tërthor me biçikletë.
– Të pëlqen Shqipëria?
– Po, më pëlqen shumë. Njerëzit janë paqësorë.
– Më dukesh si dishepull në mision nga flamuri dhe kostumi yt.
– I kam mbajtur gjithë rrugës.
– Po bën ndonjë eksperiment social të shohësh reagimin e njerëzve, apo…
– Jo, jo, më duhet ta bëj.
– E kuptova dishepulli Frenk. Vetëm nga Mirdita mos shko se as flamurin e turkut nuk e kanë pranuar.
Më buzëqeshi për mirësjellje, natyrisht nuk e kuptoi.
Mos më keqkuptoni, kam shokë gay, kam shoqe lezbike, kam pasur kolegë të komunitetit. Fatmirësisht, kanë mjaftueshëm horizont sa për të mos i bërtitur me të madhe orientimet e tyre seksuale, por prezantojnë veten me personalitetin e profesionalizmin e tyre, te paveshur me flamuj.
Ç’kuptim do të kishte nëse unë, apo çdokush i ngjashëm me mua të shpaloste një flamur heteroseksualësh dhe ta barazonte veten, apo të ndihej krenarë për diçka të tillë?
Boll me inferioritet, viktimizim dhe fushata agresive përhapjeje. Jetoni jetën tuaj në paqe dhe lejoni të tjerët të bëjnë të njëjtën gjë.
P.s. Frenki nuk më dha leje të publikoj foton e tij
Nga Eraldo Halicaj
