Shkruam mësuesi dhe poeti Maliq Torra:
Rrallë mund të gjesh fshat më piktoresk se sa Kriçkova jo vetëm në krahinën e Mokrës, por edhe përtej saj.
Por ajo që e bën të dallohet Kriçkovën nga fshatrat e tjerë kodrinorë – malorë janë banorët e saj, janë këta banorë kaq puntorë, kaq duarartë sa shokë kanë vetëm veten e tyre.
E kur themi që janë puntorë, vërtet janë puntorë e për këtë shkon shprehja “fshati që duket nuk do kallauz” dhe për t’u bindur në vërtetësinë e kësaj çfarë shkruajmë, i hidhni një sy pamjes panoramike që ka ky fshat mokrar diellor!
Fshat i vendosur në një rrafshinë kodrinore, një mjedis kryesisht me pamje nga perëndimi, por edhe me njërin sy nga veriu e si i tillë kap fushëpamje të gjërë përrreth maleve nga Gjemthi, brezin malor të maleve të Polisit e në Veri me malet e Shebenikut.
Kur kjo pamje magjepse natyrore harmonizohet me mrekullinë njerëzore, atëherë “bakllavaja nuk hahet prej ëmbëlsirës” e kështu ndodh vetëm me Kriçkovën Mokrare.
Tokat e Kriçkovës të japin pamjen e një amfiteatri modern të qëndisura mjeshtërisht me vreshta, me pemëtari, me bimë bujqësore e këtu nuk gjen pëllëmbë toke të papunuar e të pashfrytëzuar nga dora e banorit autokton kriçkovar.
Ajo pamje e mrekullueshme e vëzhguar nga larg përforcohet bindshëm kur hyn brenda teritorit të Kriçkovës.
Banorët e këtij fshati janë të dëgjuar për mjeshtra ndërtimi, sidomos muratorë, po kaq të dëgjuar janë edhe si këngëtarë virtuozë të melosit popullor saqë kënga “Bilbil të zuri dëbora” kënduar nga vëllezërit Bufi është arshivuar në fondin e këngëve të rralla e që kurrë nuk mund të përsëritet.
Unë njoh shumë banorë të Kriçkovës e të gjithë janë “bardë” të vërtetë të punës, të mikëpritjes, të këngës e të dollisë, por sidomos veçohen nga banorët e tjerë të Mokrës për dashurinë që kanë për Dheun e vendit të tyre, për Kriçkovën e shenjtë që është vendosur në sofrën e diellit e kjo e veçantë e të veçantave vërehet te adhurimi që kanë për punën.
Në një bisedë të ditëve të fundit me një djalë flori të Kriçkovës, me Granit Zykollari Mësues i përkushtuar dhe punëtor duarartë, kur e pyes se, a mendon të largohesh nga Kriçkova, a e dini se si m’u përgjigj?
Jo, ju nuk e dini e ndaj po ua them unë fjalët që më tha Graniti e këto janë fjalët e tij : “Unë Gjermaninë, Amerikën, botën të tërë e kam këtu, në Kriçkovën time, këtu i kam të gjitha të mirat dhe këto të mira i kam krijuar familjarisht me punë e me djersë, prandaj cilido që mendon të braktisë vendlindjen, më parë do të gjendet vetë i braktisur”.
Fjalë me vend, fjalë të një djali të pjekur që parajsë ka fshatin e tij, ka Kriçkovën e tij e të paraardhësve të tij e me siguri të plotë do të mbetet Kriçkova e pasardhësve të tij!
Fshati Kriçkovë tanimë është edhe “kumbari” i udhës Qukës – Qafë Plloçë që i kalon “ndën vete” e kjo do t’ia shtojë “kreditet” e mirëqënies për çdo familje që me punën e tyre të palodhur u thonë qaramanëve, atyre që kanë vetëm pretendime për t’u larguar nga fshatrat, sepse “fshati nuk të mban” e ja ku është shkolla nga duhen të mësojnë të tërë, e kjo është Kriçkova, janë njerëzit e saj, banorët autoktonë Mokrarë të vërtetë që “Kur’an dhe Bibël” kanë vetëm punën, djersën e nderëshme të ballit.
Me optimizmin se si Kriçkova u bëfshin edhe fshatrat e tjerë të Mokrës, u ftojmë ta admirojmë dheun tonë, fshatin tonë, Mokrën tonë!
