Ja dhe pushimet e fundvitit te djalit mbaruan. Si cdo vit na eshte bere zakon qe fundin e dhjetorit te gezohemi me pranine e tij deri ne fillim te janarit kur i duhet perseri te niset per te vazhduar shkollen.
Me kete rast, dje u ktheva nga puna dhe ikem te darkonim te katert si per here te fundit para ikjes. Me merakun e prindit hapem diskutimin ne tavoline per planet e te ardhmes se cfare do te beje pasi te mbaroje shkollen. Mes shume e shume fjalesh per vendin se ku mund te ndertonte jeten me shume me vrau fjalia “Vetem ne Shqiperi nuk e mendoj te kthehem o ba! Kam shume shoke e shoqe qe studiojme jashte dhe te gjithe mendojne te njejten gje, se ketu nuk kemi cfare te bejme, nuk ka meritokraci dhe nuk ka mundesira per jeten qe sa vjen dhe behet me e veshtire”.
Me dhembi kur e degjova dhe u mundova ti flas per mundesite qe mund te ofronte dhe realiteti ketu, por e pashe qe do ishte mission impossible te pakten ne te ardhmen e afert. Edhe vete e shikoja qe argumentet i kisha kuturru dhe shpesh bija ne kundershtim me veten keshtu qe e mbylla me aq.
I gjithe ky muhabet, u be dhe ne syte e cupes qe degjonte me vemendje dhe qe ne si te rritur gjithmone mendojme se nuk i kupton keto lloj diskutimesh dhe vazhdojme flasim pa shume kujdes per pasojat qe kane diskutime te tilla. Nejse!
Pasi u kthyem ne shtepi, ne darke vone u shtriva me cupen ta vija ne gjume dhe ne nje moment ne erresire me thote:
-Ba, jam shume e merzitur qe do ike Enisi neser.
-Po pse moj ba? – e pyeta.
-Po tani kur u kthyem e pyeta – me tha – se cfare do qe te beje ne jete ai. Dua te eksploroj boten me tha. Une i thashe po mire, une do te te jap gjithe kursimet e mia qe ti te eksplorosh boten dhe pastaj hajde kthehu prape se une nuk rri dot pa ty.
Per nje moment ra qetesi. Mu mblodh nje lemsh ne gryke por nuk e dhashe veten.
-Po ai cfare te tha? – e pyeta.
-Ai qeshi o ba dhe me kapi per qafe dhe me puthi – foli me zerin qe i dridhej. Pushoi pak dhe pastaj prape me zerin qe i dridhej me dha goditjen e fundit – PO KJO NUK ESHTE PER TE QESHUR O BA!
Mbeta pa fjale! E putha ne faqe dhe I peshperita qe te flinte dhe mos merzitej se vellai ka ikur te beje shkollen, se jeta eshte e gjate dhe ne prape do jemi bashke, e bla bla bla te tjera si keto. E pashe dhe vete qe nuk isha shume bindes ne ato qe thosha dhe pushova. Ra qetesia dhe dora ime mbi kurrizin e saj ndjente se si i dridhej trupi i vogel ne qetesi nga ngasherimi deri sa e zuri gjumi.
Nderkohe une ne erresire vazhdova te ngushelloja veten se ne nuk jemi te vetmit aktore ne kete DRAME te MADHE SHQIPTARE!
Ehhhh!
Mire o mire po kjo DHEMBKA shume pa mire…!!!
