Voskopoja, sot një fshat malor 21 kilometra larg Korçës në lartësinë 1160 metra, ka qenë gjatë shekullit të 18-të një nga qendrat më të rëndësishme kulturore, tregtare dhe politike të rajonit. E themeluar rreth vitit 1330 nga fisniku Petro Muzaka, ajo u zhvillua fuqishëm pas shekullit të 17-të, duke arritur një popullsi që llogaritej nga 35,000 deri në 70,000 banorë, të përbërë kryesisht nga vllehë dhe shqiptarë.
Në kulmin e vet ekonomiko-shoqëror, Voskopoja zhvillonte tregti me qendra të njohura si Venediku, Vjena dhe Lajpcigu, përmes përpunimit të leshit, lëkurës dhe punimit të metaleve. Qyteti kishte shtëpinë e dytë botuese në Perandorinë Osmane pas Stambollit, si dhe institucione si “Akademia e Re” e vitit 1744, një spital dhe një jetimore. Aty u botua gjithashtu në vitin 1770 fjalori katërgjuhësh i Daniel Voskopojarit, me fjalë në greqisht, shqip, vllahisht dhe bullgarisht.
Rënia e qytetit erdhi nga një seri sulmesh e bastisjesh, duke filluar nga viti 1769 pas revoltës së mbështetur nga Rusia dhe sulmeve të vitit 1788 nga trupat e Ali Pashë Tepelenës. Voskopoja pësoi shkatërrime të tjera gjatë Luftës së Parë Botërore në vitin 1916 dhe u rrafshua tri herë gjatë Luftës së Dytë Botërore. Si pasojë, elita tregtare dhe banorët u shpërngulën drejt Korçës, Beratit apo qyteteve evropiane si Vjena e Budapesti.
Sot, nga një qytet me rreth 24 kisha, në Voskopojë kanë mbijetuar vetëm gjashtë kisha ortodokse, një urë dhe një manastir. Fshati vetë numëron rreth 500 banorë dhe shërben si një pikë turistike malore e skish, duke mbetur një vend i shenjtë për besimtarët ortodoksë.
