Genti Begollin e gjen pothuajse në çdo pavijon të spitalit.
Sot, qysh herët ne mëngjes e pashe te dilte nga makina, ndryshe nga disa doktorë që ditën e nisin në kafe, veshi përparësen e bardhë dhe menjëherë në spital
Për shkak të një familjari që pata sëmurë në spital, mu desh ta prisja për afro një orë të vinte për konsultë.
Fillova ta marr inat. Doktor që vonohet një orë. Me të njëjtin inat vendosa të shkoj ta gjej e ti bërtas.
Kur e gjeta, pashe një doktor që më tepër se me ilaçe, të shëronte me fjalën. Bëhej familjar me të sëmurin. Kishte 3 raste urgjente. Në të tre vraponte sikur vraponte djali për babain.
Rasti i familjarit tim patjetër që ishte vetëm një konsultë e thjeshtë.
Teksa e ndaloj në korridor, duke i kërkuar ndihme për familjarin, më shtang me përgjigjen; “E di diagnozën, e lexova, nuk ka asnjë problem por ka nevojë për një kokërr ilaç, e ka neglizhuar. E kam vizituar e njëherë tjetër. Po zbres për 5 min”
Vërtet për 5 min zbriti. Mënyra sesi komunikonte me të sëmurin, më bëri të kuptoja profesionalizmin e dashurinë që kishte për punën
Nuk tentova të jap një nga ato kafet e famshme të mirësjelljes së spitalit, sepse po me tregonte një infermiere që doktori e bën të madhe nqs dikush i fut lek ne xhep. Është një nga ata doktorë që nuk beson tek “kafja” – me tregonte infermeria.
Sa çudi, në këtë vrap të madh, të shara, të ofenduara, hera herës me të drejtë, ka e doktorë si Genti, që të gjithë e duan. Sa mire qe është ende në Korçë..
