Ndonëse njerëzit i njohin si serenatat korçare, në fakt serenatat janë kënduar më herët në fshatin Ziçisht të Devollit.
Banorë të kësaj zone tregojnë se të paktën një shekull më parë në Ziçisht mbahej mend që këndoheshin serenata më kitarë dhe mandolinë.
Madje, aq të apasionuar ishin banorët e këtij fshati pas këngëve, saqë organizonin 3-4 mbrëmje vallëzimi në javë. Dhe në fakt në fshat nuk është e vështirë të gjesh të apasionuarit e serenatës, të cilët mosha nuk ja ka hequr pasionin për serenatat.
Spiro Palloj tregon edhe se si i justifikonin organizmin e mbrëmjeve të shpeshta në kohën e monizmit. Ai thotë se nën justifikimin e mbarimit të prashitjeve ata mblidheshin dhe festonin. Aq sa në shumë raste edhe kur nuk kish drita dhe e bëni diçka të tillë nën dritën e hënës. Është e padisuktueshme thotë ai se serenata është kënduar më parë në Ziçisht dhe më pas në Korçë. Këtu të gjithë kishin kitara dhe mandolina dhe në shumë raste iu këndonim vajzave të lagjes përballë thotë ai, kështu jam dashuruar edhe me bashkëshorten.
Vasilika bashkëshortja e Spiros kujtoi edhe sot serenatat që u bënin djemtë e fshatit vajzave nga njëra lagje në tjetrën.
“Vinin çdo natë na këndoni, ishim një grup çupash që i dëgjonim, na këndonin këngë dashurie kështu ma mori zemrën Spiro thotë Vasilika.
Është e vështirë që në banesat e Ziçishtit të mos gjesh të paktën një kitarë ose mandolinë. Por nuk dihet edhe për sa kohë, pasi shpopullimi dhe largimet po japin efektet e tyre edhe ne shuarjen e kësaj traditë kaq të bukur të këndimit të serenatave.
