Rrëfenja e lashtë gojore pogradecare për koranin dhe verën pasqyron lidhjen e ngushtë të qytetit me liqenin dhe traditën e sofrës vendase në Pogradec, ku udhëtimi i peshkut më të njohur të zonës përmbyllet vetëm pranë një gote me verë nga buti.
Kjo rrëfenjë popullore, e sjellë në formë të shkruar nga Pogradeci Press, përshkruan mëngjeset e hershme kur peshkatarët pogradecarë hedhin varkat mbi ujërat e qeta para lindjes së diellit. Në momentin kur rrjetat ngrihen dhe kapet korani, nis simbolika e një dialogu të vazhdueshëm mes liqenit mëmë dhe peshkut që largohet nga thellësitë e tij.
Rrugëtimi nga thellësitë e ujit drejt sofrës
Sipas historisë së trashëguar, korani nuk e përfundon udhën e tij as kur del në breg me peshkatarin dhe as kur vendoset mbi zjarr për t’u gatuar në tigan. Në çdo hap të largimit nga bregu, lidhja mes liqenit dhe peshkut mbetet e gjallë, duke ruajtur pritjen deri në momentin e duhur të shërbimit në sofër.
Takimi përfundimtar me verën e qilarit
Udhëtimi i koranit mbyllet përfundimisht vetëm atëherë kur i zoti i shtëpisë zbret në qilar, mbush kanën nga buti me verë dhe e vendos gotën përbri peshkut të gatuar. Në këtë mënyrë, liqeni, peshkatari dhe vera e Pogradecit shkrihen në një trashëgimi të përbashkët kulturore e gastronomike të zonës.
