Jam një qytetar i Korçës, biri i një familjeje që ka jetuar dhe punuar gjithmonë me ndershmëri. Kam pasur privilegjin të shërbej si prefekt i qarkut Korçë – një detyrë që më vendosi ballë për ballë me hallet, sfidat dhe shpresat e njerëzve të zakonshëm. Nuk vij nga privilegjet, por nga terreni, nga puna, nga angazhimi me qytetarët. Dhe kjo më ka mësuar të dëgjoj më shumë sesa të flas.
Angazhimin tim në politikë nuk e kam parë kurrë si karrierë personale apo ambicie për pushtet. E kam konsideruar që në fillim si një detyrim qytetar dhe moral – për të qenë pranë atyre që nuk kanë zë, për të kontribuar aty ku vendi ka më shumë nevojë: në ekonomi, në arsim, në drejtësi, në përfaqësim të ndershëm.
Nuk kam qenë pjesë e politikës së kompromiseve. Kam qenë pjesë e përballjes me padrejtësitë. Kam qenë aktiv në opozitë në kohë të vështira, kur zëri i qytetarëve shtypej, kur bizneset e vogla kërcënoheshin, kur korrupsioni nuk ndëshkohej, por shpërblehej me poste e privilegje. Kam folur kur shumë të tjerë heshtën. Kam mbrojtur të drejtën për pronën, për një jetë me dinjitet dhe për një shtet që nuk duhet të jetë armik i qytetarëve të vet.
Gjatë kësaj fushate kam takuar qindra qytetarë në çdo lagje dhe fshat të Korçës. Kam parë në sytë e tyre jo vetëm lodhje e zhgënjim, por edhe një shpresë të mbetur, që ndoshta dikush do t’i dëgjojë pa i mashtruar. Ata nuk kërkojnë mrekulli. Kërkojnë një shtet që të mos i godasë, që të mos i harrojë.
Përfaqësoj zërin e familjes që mezi paguan faturat. Të sipërmarrësit të vogël që kërcënohet nga taksat. Të mësuesit që punon me përkushtim në një shkollë të amortizuar. Të të rinjve që nuk duan të largohen, por që nuk shohin më arsye përse të rrinë.
Nuk e kam ndërtuar marrëdhënien me qytetarët mbi premtime boshe, por mbi besim të ndërsjellë. Kam qenë me ta jo vetëm në fushatë, por edhe në ditë të vështira, në protesta, në padrejtësi, në përballje me institucione që shpesh heshtin.
Unë nuk premtoj gjithçka. Premtoj diçka që çdo ditë e më shumë është diçka e rallë në një politikan: të jem i vërtetë me njerëzit, t’i përfaqësoj me dinjitet dhe të jap llogari për çdo vendim.
Kjo nuk është një fushatë për të thënë “unë”, por për të thënë “ne”. Nuk jam në këtë garë për të qenë emër në listë – por zë në Kuvend. Zë për ata që janë lodhur duke pritur.
Në çdo takim, njerëzit nuk ankohen vetëm për rrogat dhe çmimet – por për heshtjen. Për mungesën e përfaqësimit. Për faktin që ndihen të padukshëm për shtetin. Dhe kjo, më shumë se varfëria, është forma më e rëndë e braktisjes.
Për mua politika është përgjegjësi.
Unë nuk vij para votuesve për të bërë premtime që harrohen pas 11 majit. Vij për të qenë aty edhe më 12 maj – kur të gjithë të tjerët të kenë mbyllur fushatën, por jeta e qytetarëve vazhdon.
Votuesve të Korçës ju kërkoj vetëm një mundësi për të dëshmuar se edhe politika mund të jetë ndershmëri. Edhe përfaqësimi mund të jetë dinjitet.
Dhe nëse më jepet kjo mundësi, do të punoj çdo ditë për ta nderuar – jo me fjalë, por me vepra.
