Arben Kosturi ishte një gazetar i suksesshëm rom në median televizive dhe të shkruar në Shqipëri. Prej 30 vitesh ai drejtoi organizatën rome Disutni Albania, ai ishte përzgjedhur Nënkryetar i Unionit Ndërkombëtar të Romëve (IRU) dhe kryetar i rrjetit të organizatave rome dhe egjiptiane në Qarkun e Korçës.
Aktiviteti i tij në fushën e medias, kulturës, advokimit të çështjeve rome dhanë një kontribut të vëçantë duke zbatuar projekte të cilët kanë pasur impakt në shoqërinë shqiptare.Që nga viti 2010 Arbeni zhvilloi një tjetër njohuri dhe identitetitë tij, profesionin mbështetës si instruktor i gjuhës rome, për shkollat nëntëvjeçare të Qytetit të Korçës dhe në kurset e gjuhës dhe kulturës rome në shërbim të të rinjve nga ky komunitet.
Parimi im i tij ishte që çdo hap që hidhet në karrierë, duhet të mbështetet në vlera të thella kulturore, pa harruar origjinën, historinë dhe identitetin përkatës.
Arbeni kishte një sfidë në jetë,që të rinjtë romët të arsimohen, të formohen profesionalisht dhe të gjejnë hapësirë në tregun e punës. Angazhimii tij në vite, është mbështetur në zbatimin e projekteve që kanë në fokus të rinjtë romë, ku më i rëndësishmi mbetet projekti “Roma Versitas Albania”, i nisur që në vitin 2014 në bashkëpunim me organizatën SHIS, Tiranë.
Në këtë program të orientuar në ndihmën e nxënësve romë të regjistruar në institucionet mësimore akademike në Shqipëri, ai kishte rolin e koordinatorit ndërlidhës në Qarkun e Korçës, dhe puna me të rinjtë dhe rejat rome ishte e gjitha e adresuar në rritjen e tyre akademike, në krijimin e njohurive të shëndetshme profesionale dhe në garantimin e një profili profesional që mund t’u hapte dyert e punësimit në të ardhmen.
Arben Kosturi u infektua me virusin famëkeq Covid-19, dhe pas një betejë të gjatë ai nuk mundi t’ia dilte dhe u largua nga kjo botë duke lënë 4 fëmijët e tij, 3 vajza dhe një djal, dhe bashkëshortën tij e cila e mbështeti gjithë jetën në veprimtarinë e tij sociale. Ai lindi në datën 15 Gusht 1968 dhe vdiq në moshën 54 vjeç në datën 15 Mars 2021.
Arbeni la disa fjalë para së te largohej për në botën tjetër, fjalë të dhimbshme sikur ta kishte parashikuar këtë fatkeqësi:
“Ikën shumë vite por si kjo s’kishim parë, O Zot! Cfarë është kjo katastrofë për njerëzit në këtë botë… Ajri që mungon, e ëndrrat që veniten, në korridoret e spitalit ku veç ankthi të vërtitet! Virus, i tillë, që jetën rrëmben, e njerëzit nuk i zgjedh, pa pyetur i merr, miqtë e mi romë, të thjeshtë, pa emër nga kjo botë të ikur, tmerr! Deri tani nuk dihet akoma katastrofa.Në këtë botë ku njerëzit gjallë hyjnë e dalin vdekur, Një jetë punë, për familje e shoqëri, dy metra nën tokë, të ikur fatkeqësisht”!
