E kanë krahasuar me portierin gjerman Sepp Maier dhe e kanë quajtur njëjtë si ai, portieri i ajrit. Bashkë ishin përballur në dy sfida, në Dortmund dhe në stadiumin “Qemal Stafa”. Shtatëlartësia dhe aftësia për të dalë nga porta e për të grushtuar topin në lartësi, ishin ato që ia dhanë këtë epitet, i cili e shoqëroi gjithë jetën.
Ndërsa luante me shokët e shkollës “Fuat Babani” dhe më pas shihte ndeshjet e djemve të lagjes pranë kinemasë verore, mbrapa këndit “Raqi Qirinxhi”, Koço Dinella nuk e dinte se emri i tij do të linte gjurmë në futbollin shqiptar.
Karriera e tij filloi në moshën 15-vjeçare, kur u aktivizua në ekipin e ish-mbrojtësit të Skënderbeut, Trajan Verika. Një vit më vonë do të luante me “Shpresat” e Skënderbeut si dhe ekipin Kombëtar “Shpresa” të Shqipërisë. Ishte viti 1964, kur në moshën 17-vjeçare, në një aktivizim surprizë me Skënderbeun, do të binte në sy duke pritur topat e Panajot Panos së Partizanit, në një ndeshje që përfundoi barazim, 0:0. Kjo ndeshje do ta çonte në duart e Loro Boriçit, i cili e grumbulloi po atë vit në kombëtare.
Në 1971 Boriçi do ta përzgjedhë në një nga ndeshjet më të bujshme që ka luajtur Shqipëria, që ishte kundër RF Gjermane. Aventura me kombëtaren do të përfundonte më 1976, e bashkë me të edhe karriera e lavdishme e këtyre viteve me Dinamon.
Rikthehet në Korçë, por nuk arrin të pozicionohet si duhet. Ishte viti 1978, kur në moshën 31-vjeçare merr vendimin për t’u larguar nga fusha, pas një refuzimi që partia bëri për transferimin e tij te Flamurtari.
Pasi la futbollin, u angazhua me skuadra fëmijësh në Korçë, vijoi si trajner i portierëve me Xhambazin te Skënderbeu dhe ekipin Kombëtar “Shpresa”, e më pas përgjegjës terreni. Në vitin 1997 largohet drejt SHBA-së, bashkë me familjen e tij, kur krijon një jetë të re, e profesion të ri, duke lënë njëherë e mirë pas futbollin.
Një karrierë e shkurtër, por e lavishme dhe e paharrueshme!
