E lindur më 25 gusht 1926 në fshatin Dobërçan të Korçës, Nafije Hebibasi feston 100-vjetorin e lindjes pas një shekulli të jetuar mes sakrificave, punës dhe përkushtimit ndaj familjes. Historia e saj nis nga origjina korçare dhe vijon me rrugëtimin e jetës drejt Skraparit, duke mbetur një dëshmi e gjallë e ndryshimeve të mëdha shoqërore në Shqipëri.
Një fëmijëri me vështirësi dhe martesa në moshë të re
Nafija humbi nënën e saj kur ishte vetëm gjashtë muajshe dhe u rrit nga njerka, për të cilën ruajti gjithmonë mirënjohje. Në moshën 12-vjeçare, ajo u kërkua për nuse nga familja e një djali nga Skrapari. Megjithëse njerka e saj u përpoq ta mbronte dhe kundërshtonte për shkak të moshës së saj të vogël, vendimi i babait dhe këmbëngulja e familjes tjetër bënë që martesa të realizohej. Pas një udhëtimi prej rreth tetë orësh në këmbë nga Dobërçani, ajo hyri në një familje të madhe dhe në moshën 15-vjeçare u bë nënë për herë të parë.
Pesë dekada mbi makinën e qepjes dhe përkushtimi ndaj fëmijëve
Në rrjedhën e viteve, Nafije Hebibasi u bë nënë e pesë djemve dhe një vajze, ndërsa sot gëzon edhe shumë nipër e mbesa. Pasi kreu një kurs profesional për rrobaqepësi në Çorovodë, ajo punoi për rreth pesë dekada mbi makinën e qepjes në zonën e Poçemit të Skraparit. Puna e saj e pandërprerë synonte arsimimin e fëmijëve, ku djali i madh u bë doktor. “Jam e lumtur që i arsimova të gjithë dhe që asnjëri nuk punoi në kooperativë”, thotë 100-vjeçarja.
Pavarësia në jetën e përditshme dhe dhimbja për braktisjen e fshatit
Sot, në moshën 100-vjeçare, ajo vazhdon të kujdeset vetë për shërbimet e saj, gatuan dhe preferon t’i lajë rrobat me dorë pa përdorur lavatriçen. Gjithashtu, ajo vazhdon të ndjekë me vëmendje ngjarjet politike, duke shprehur keqardhje për zbrazjen e fshatrave nga emigracioni. “Ç’e do të mirën, pa të vegjël, pa të afërm, pa fqinjë?”, pyet ajo, duke përmbledhur një shekull jetë të mbushur me kujtime, vështirësi dhe dashuri familjare.
