Në një kënd të dhomës pianoja dhe një kitarë përbri saj nuk janë thjesht që ti thotë vetes korçar dhe me taban qytetarie. Veçanërisht pianoja si pjesë e një rrugëtimi të gjatë artistik, gjatë të cilit Josif Minga ka krijuar një personalitet të padiskutueshëm në fushën e muzikës.
Fati e shënjoi për muzikant që në fëmijëri. Josif Minga tregon se ishte 3 vjeç, kur u prek nga sëmundja e fruthit dhe ndërsa me sytë gati të mbyllur nga sklepat përpiqej të gjente radion u pengua te soba e ndezur. Nëna e tij i përcaktoi qysh atëherë të ndiqte shkollën e muzikës. Konkuroi por fituese u shpall kushërira e tij që e kishte si motër. Josifi i vogël nuk u ligështua nga ky dështim i parë sepse nisi të mësojë privatisht. “Kur isha në klasën e tretë më blenë fizarmonikën e nga gëzimi fjeta me veglën muzikore natën e parë” kujton ai.
Talenti i lindur dhe mësimet private në fizarmonikë me të madhin Agim Kraja do të jepnin frutet e veta, mirëpo për Josif Mingën fillimet në pasionin e tij muzikor ishin si një vrapim me pengesa. Ndonëse nga më të mirët nuk ju plotësua ëndërra për shkollën e mesme të muzikës. Ndoqi gjimnazin “Themistokli Gërmenji, ku si maturant nisi aktivizimet e para. Edhe konkurimi për në Institutin e Arteve i rezervonte peripeci. U klasifikua i dyti, por e drejta e studimit nuk po i dilte. Me ankthin se e ardhmja e tij po merrte goditje të parakohëshme, ngaqë ishte fëmija i tretë në familje dhe sipas rregullave të kohës vetëm dy leloheshin për studime në shkollën e lartë, Josif Minga, ishte gati të merte një zanat me kursin e shoferëve.
Edhe njëherë rrethanat e momentit ndikuan, por tashmë që fati ti buzëqeshë. E veçon praninë e tij si muzikant në festën e Lozhanit, ku Todi Lubonja si autoritet i kohës por edhe njeri me pikpamje liberale i kërkoi të luante në fizarmonikë një këngë italiane. “Përfitova nga kjo afëri dhe i bëra të ditur Todi Lubonjës se nuk më njihej e drejta e studimit për në Institutin e Lartë të Arteve, edhe pse nga më të vlerësuarit në konkurim” kujton takimin fatlum Josif Minga.
Ishte vetëm 19 vjeç kur me kompozimin e tij u çel festivalin i 11-të, sa i mirëpritur për kohën aq edhe i goditur ashpër nga rregjimi. Në Festivalin e 12-të, me këngën “Si agimi i kuq” të interpretuar nga Vaçe Zela dhe Aida Disku mësoi se kishte marrë pëlqimin e Enver Hoxhës. Edhe pse u vlerësua me çmim të dytë kaq duhej që tashmë kariera e Josif Mingës të vazhdonte në ngritje.
Në moshën 22 vjeçare ju besua organizimi i grupit të zonës së Korçës për në Festivalin Folklorik të Gjirokastrës. Së bashku me mjeshtrin Pavllo Sholla dhe të dërguarin e Institutit të Folklorit Jorgo Panajoti ja dolën të rregjistronin 120 orë muzikore duke shkelur anembanë trevat e juglindjes. Falë këtij përkushtimi, Korça pati paraqitjen më dinjitoze ndonjëherë në Festivalin Folklorik të Gjirokastrës. Aty ku kompozitori Josif Minga për 14 çmime të fituara, në vitin 2005 ka marrë titullin “Nder i Qarkut Gjirokastër”.
I njeh vetes meritën që nga bashkëpunimi i tij kanë dalë këngëtarët Afërdita Zonja, Eli Fara, Theodhori Vangjeli, vëllezërit Prifti për herë të parë në një Festival Kombëtar etj. Ka nxjerrë albume me këngëtaret Eli Fara e Violeta Kacorri. Për 50 vite drejtues i Ansamblit “Skënderbeu” në Korçë. Jetëshkrimi artistik i Josif Mingës do të deshte një tjetër shkrim për vetë kontributet e tij të shumanshme brenda e jashtë vendit.
Në vitin 2018 u vlerësua me titullin e lartë “Mjeshtër i Madh” pasi kishte arkivuar dhjetra çmime më parë. Krijimin më të fundit ka Requiem për Borovën të titulluar “Të fjeturit martirë”, një kompozim për orkestër harqesh. Një tjetër gur i çmuar në krijimtarinë e begatë të Josif Mingës, mjeshtëria e të cilit ka lënë vulën e një historiku të suksesshëm në folklorin korçar.
