Refit Rezhda, urtësia e një qytetari korçar që jetën e ndan mes pasioneve të sportit, librave dhe familjes.
Në periferi të Korçës, pranë lokalit të njohur “Panda” buzë trotuarit shiten libra. E pazakontë për vendin që ka gjetur shitësi, pasi nuk e shkel shumë këmba e kalimtarëve, aty pranë njerëzit e dinë qyshkur se shkohet për aheng, argëtim ose relaks, dhe se në kohët e sotme interesi për librin ka rënë ndjeshëm si niveli i një lumi që nuk ka prurje burimore.
Refit Rezhda nuk do t’ja dijë për këto rrethana të pa favorshme për aktivitetin e tij modest. Del aty çdo ditë në mot të mirë, dhe i zhytur në qetësinë e tij pret ndonjë klient të interesuar për botën e librave.
“Kam blerë libra që në rininë time dhe mund të them se krijova një bibliotekë disi të pasur” thotë 68 vjeçari që ka punuar si tornitor. Kishte menduar që fondin e vet të librave t’ja dhuronte ndonnjë shkolle, por në vitin 2012 kur mbeti pa punë vendosi të sakrifikojë me një aktivitet privat dhe zgjodhi të shesë libra në natyrë.
“Nuk e kam qëllim në vetvete të fitoj nga shitja e librave. Njeriu duhet të lexojë, se po shikojmë e dëgjojmë që vriten përditë në të botë ku interesi material zotëron mbi gjithçka” shprehet me urtësinë e tij dhe duke matur fjalët Refit Rezhda. Ai i përmbahet parimit se në një shtëpi ku nuk ka libra nuk duhet të flasësh se nuk të kuptojnë. Nga ky postulat, dhe besimi i rrënjosur që në të ritë e tij se vlerën e leximit të librit nuk e zëvendëson askush, është “abonuar” me praninë e tij në periferi të Korçës.
Edhe dje, që kremtonte 40 vjetorin e martesës, Refiti nuk mungoi të kryente ritualin e shitjes së librave. “Pasdite shkuam e festuam këtë përvjetor në një lokal së bashku me famimjen” tregon Refit Rezhda.
Fundjava po afron dhe atij i duhet të shkëputet nga pasioni i një librari ambulant. Si kryetifoz nderi i ekipit të futbollit “Skënderbeu” e ka për detyrim të “kurojë” sëmundjen e tij të vjetër dhe me shallin në qafë ku është stamposur mbishkrimi “Të dua Skënderbe” do të ndjekë ndeshjen e rradhës të ekipit të zemrës.
“Sportin e kam ndjekur që në fëmijëri. Kam luajtur edhe vetë futboll, por e kisha shtatin e shkurtër dhe u tërhoqa. Kam afro 50 vite që bëj tifozllëk për Skënderbeun. Këtu në stadiumin e Korçës po e po, por e ndjek skuadrën edhe kur luan jashtë. Presidenti, klubi dhe lojtarët më kanë vlerësuar dhe ndihem i kënaqur” thotë Refiti.
Ai i çmon si të pa përsëritshme emocionet që fal sporti, në veçanti ai i futbollit, si dhe ai i librave, dhe të bashkuara këto me harmoninë familjare i konsideron si një “trini” e shenjtë vlerash njerëzore për të cilat sakrifikon dhe ndihet në paqe të një njeriu qytetar.
