Skënderi i madh iku, fluturoi. Ashtu i pëlqente të shprehej për largimin e tij. Dalëngadalë. Sepse ai e dinte
Vëllimin e fundit poetik e quajti pikërisht kështu; “Dalëngadalë unë po bëhem ikje”
Skënderi gëzoi e trishtoi shpirtra, ngriti e uli me poezinë e tij. Sepse ishte mjeshtër i poezisë. Ishte gjigand. Ishte i madh në llojin e vet.
Kjo është një poezi e tija
DALNGADALË
Dalngadalë
unë po bëhem mbrëmje,
S’kam më sy,
por dy fusha me mjegull!
Brenda tyre,
dy kalorës pa kuaj
Dhe një diell
që kushedi kur ka vdekur!
Dalngadalë
unë po bëhem ikje,
S’kam më këmbë,
por dy kaprollë vetmie!
Nëpër brirët e tyre
është kapur pylli,
Dhe unë nuk di më
nga mund të dilet!
Dalngadalë
unë po bëhem dhimbje,
S’kam më duar,
por dy mjelma malli!
Në krahët e tyre
do mbaj gjithë qiellin,
Botën lart
që është veç prej ajri!
Po ashtu, ai ka shkruar dhe poezi ku tregon dhe gjendjen e tij shëndetësore të rënduar.
