Sot mori flakë shtëpia e doktor Dhimitraq Sofronit, e për afro 2 orë zjarrfikësit e Korçës u desh të luftonin me zjarrin për t’a mbajtur në izolim, pasi flakët rrezikonin të preknin dhe shtëpitë ngjitur.
Burri që shihni në foto është Alfred Kalemas, komisar zjarrfikës pranë stacionit të Korçës, i cili me mish e shpirt punonte për fikjen e flakëve, thërriste në kupë të qiellit, bërtiste, dukej sikur ishte ingranazhi i gjithë të tjerëve.
Më bëri përshtypje dhe në fund, pa lejen e tij i bëj dy foto.
Me sheh dhe thotë; “Po e ti më duhesh bre, kam 2 orë po del xhani, këto fotot ç’mi bën” – i jap dorën kështu, siç e japim ne të rinjtë, “e se jam pis e të ndot, po fshi fotot” thotë. I buzëqesha dhe ika. Nuk i fshiva fotot.
Në fakt, doja t’i thoja dy fjalë jo vetëm për të, por gjithë zjarrfikësit shqiptarë. Me disa prej tyre pata mundësi të shkoja në Alexandroupoli në Greqi për fikjen e flakëve. Unë e di çfarë pashë. Të dukej sikur luftoje me dikë që e dije se beteja ishte e humbur. Kur futeshin në flakë, kur nxirrnim njerëzit nga shtëpitë, kur shpëtonim bagëtitë, kur shpëtonin emigrantët e paligjshëm.
Kështu e në Shqipëri. Rrezikojnë. Punojnë fort. Si Alfredi. I sheh të fikin zjarret, të shpëtojnë njerëzit nëpër aksidente, të ngjitin malin në këmbë se s’kanë mjete, të hapin dyer shtëpish e gjejnë njerëz të asfiksuar, të vetvarur. Bërtasin, ulërasin e ne fund marrin afro 400-500 mijë lek të vjetra. Me siguri, po të ishte për rrogën, sot Shqipëria nuk do kishte zjarrfikës ose këtij vendi do i binte zjarri. Ka të bëjë me zemrën, me shpirtin human të këtyre njerëzve, ndaj kur t’i shihni, “vishni” sytë me respekt për ta.
PS; Fotot e Alfredit i postoj pa leje bashkë me shkrimin. Uroj të më falë në qoftë se e lexon
Shkrim I vitit 2023
