Edhe të moshuarit kanë ditën e tyre botërore, si një moment kur bota sjell në vëmendje këtë kategori të shoqërisë, kaq të rëndësishme për vetë faktin se falë tyre ne gëzojmë çfarë kemi sot. Kanë punuar ata dhe ne kemi trashëguar prej tyre vazhdimësinë e zhvillimit.
Por nëse i hedhim një sy situatës së tyre sot, a jemi duke bërë si vend për ta atë që do të donim për veten kur të arrijmë moshën e tyre?
Shumica e pensionistëve sot jetojnë me 100-150 mijë pension në muaj, përjashto kategori të caktuara të profesionit sip është ushtaraku apo polici të cilat gëzojnë status. Profesionet e tjera nuk e kanë statusin e për pasojë përfitimet i kanë të pakta.
Sot mungojnë shërbimet sociale dhe shëndetsore për ta, në juglindje të vendit përveç Korçës që ka 4 qendra ditore dhe Devollit 1, Kolonjës 1, në bashkitë e tjera nuk ofrohet kjo lehetësi.
Pensionistët krahas pensionit qesharak edhe për ta marrë atë presin me orë të tëra në dyert e postave respektive.
Mungon pjesa e aktiviteteve artistiko-kulturore për këtë kategori, shfaqje, aktivitete etj.
Mungojë shërbime bazike si përjashtime nga taksat, transport falas në pjesën dërrmuese të bashkive;
Korça ka transport falas për pensionistët me autobus.
Pogradeci i ka përjashtuar nga taksat vendore çiftet e vetmuara(pleq)
Bashkitë si Maliqi, Devolli, Kolonja jo.
Mjekësia falas siç u premtua vite më parë, mbetet ende larg realizimit për ata.
Sot pensionistët në agoninë e tyre nuk shohin të mira materiale si në botë, ku shumica i kanë llogaritë të nbushura mirë dhe ua lënë pasur edhe qenushave, tek ne blejnë mish 1 herë në muaj, pasi duhet të paguajnë faturat.
A kanë bashkitë e juglindjes dhe Shqipërisë plane konkrete për pensionistët? Deri sa ti kenë, mjafton ti urojnë për 1 Tetorin.
