Më 21 shtator 1979, u nda nga jeta Sotir Papahristo (1887–1979), një prej figurave më të rëndësishme të arsimit shqiptar, studiues i përkushtuar, hartues i teksteve të para të pedagogjisë dhe përkthyes i klasikëve të letërsisë antike greke.
I lindur në fshatin Vëmbell, pranë Follorinës në Greqi, në një familje klerikësh, Papahristo mori mësimet e para në vendlindje dhe më pas vijoi gjimnazin në Korçë. Me bursë, ndoqi studimet e larta në Fakultetin e Filologjisë të Universitetit të Athinës, ku u diplomua më 5 tetor 1912 me lavdërime.
Pas kthimit në Korçë, ai u përkushtua mësimdhënies në lëndët e gjuhës greke të vjetër, latinishtes dhe historisë. Por me mbylljen e shkollave greke dhe dëbimin e mitropolit Jakovit, Papahristo iu kushtua plotësisht arsimit shqip, duke dhënë një ndihmesë të çmuar për përhapjen dhe forcimin e tij.
Në vitin 1922, përveç se themeloi familjen e tij me martesën me Evdhoksi Manon, mori pjesë edhe në Kongresin Arsimor të Tiranës, si delegat i gjimnazit grek. Aty ai dha kontribut të rëndësishëm në reformat arsimore, ndërsa më pas u emërua kryeinspektor i shkollave të prefekturës së Korçës.
Në mars 1925, Papahristo u thirr në Tiranë si drejtor i Drejtorisë së Përgjithshme të Arsimit, ku bashkëpunoi me emra të shquar të arsimit shqiptar, si Aleksandër Xhuvani, Leonidha Naçi, Mirash Ivanaj dhe Ndue Paluca. Më pas, ai u rikthye në Korçë, ku shërbeu si drejtor administrativ i Liceut të Korçës, duke mbetur një figurë kyçe në zhvillimin e arsimit kombëtar.
Sot, kujtojmë me respekt veprën e Sotir Papahristos, një njeriu që i kushtoi jetën dijes, pedagogjisë dhe përhapjes së kulturës shqiptare, duke lënë një trashëgimi që mbetet e gjallë edhe sot.
