Në juglindje të Shqipërisë, mes kodrave të buta dhe pyjeve të dendura, ndodhet Vithkuqi – një fshat që nuk është vetëm një destinacion, por një përjetim. I fshehur në gjelbërimin e maleve të Korçës dhe i rrethuar nga natyra që flet me gjuhën e qetësisë, Vithkuqi mbart historinë, kulturën dhe hijeshinë që rrallë gjenden në një vend të vetëm.
Fshati është si një faqe e hapur e historisë shqiptare. Në shekullin XVIII, Vithkuqi ishte një qendër e rëndësishme kulturore, arsimore dhe fetare. Është pikërisht këtu ku Naum Veqilharxhi botoi abetaren e parë në gjuhën shqipe. Çdo gur, çdo rrugicë, çdo mur shtëpie duket se ruan gjurmë të së kaluarës, duke e kthyer ecjen nëpër fshat në një udhëtim në kohë.
Por Vithkuqi nuk është vetëm për studiuesit apo adhuruesit e historisë. Ai është një parajsë për dashamirësit e natyrës. Rrugicat me kalldrëm të mbuluara nga hijet e pemëve shekullore, krojet me ujë të kristaltë, pyjet me pisha dhe bredha, dhe ajri i pastër që mbush mushkëritë me jetë – janë vetëm disa nga arsyet pse vizitorët ndihen si në një botë tjetër.
Arkitektura e fshatit është një tjetër pasuri për syrin e kujdesshëm. Shtëpitë tradicionale me çati prej guri, oborret me lule shumëngjyrëshe dhe kishat e lashta ortodokse, përfshirë kishën e Shën Mërisë dhe Shën Gjergjit, krijojnë një peizazh të rrallë ku kultura dhe feja bashkëjetojnë në qetësi.
Mikpritja është një tjetër gur i çmuar i Vithkuqit. Banorët, edhe pse jo të shumtë në numër, të presin me zemër të hapur, me gatime tradicionale si lakrorët në saç, gjellë me kërpudha të egra dhe rakia që pihet me miqësinë si ligj të pashkruar.
Vithkuqi është një ftesë për t’u shkëputur nga ritmi i shpejtë i përditshmërisë dhe për të ndjerë shpirtin e vërtetë të juglindjes shqiptare. Një fshat ku e kaluara dhe natyra bashkohen për të krijuar një përvojë që mbetet gjatë në mendje e në zemër. Për këdo që kërkon më shumë se një udhëtim, një histori për të jetuar, Vithkuqi është vendi ku duhet të shkosh.
