Nga Agim Xhafka
Kam 8 orë që kam mbërritur në Korçë. Normal, te shtëpia ime e re. Dhe sa erdha vrik u rehatova në ballkon. Nuk kam lëvizur fare prej andej. Gruaja duroi sa kaloi ora e parë. Më pas më kërkoi të hyja brenda.
– Se shtëpia do punë, Gimo. Kemi dy muaj që kemi qënë larg. Pa do pastruar, pa duhen marrë pluhurat, duhet gatuar, bërë pazari…
Por unë nuk flisja e nuk lëvizja. Më pas nga që po më gërryente si mola, i thashë:
– Gru, jo vetëm që nuk hyj brenda, por mbase do fle në ballkon.
Shqeu sytë. Qyqja më iku burri, i tha mendjes së vet. Ndërsa unë hidhja vështrime përjashta. Te kisha, te kampi, te mali i Moravës, te lagja e fëminisë, te…
Ajo nuk e kupton që Korça është dashuria ime e parë para së parës. Që ia kalon asaj që jetova dhe jetoj me gruan. Është dashuri konstante, pa ulje-ngritje dhe pa limit kohor. Jeton ajo edhe kur korçari nuk rron.
Mbeta i lumtur në ballkon. I varur te kujtimet e mija. I përhumbur në qytetin që e dua sa veten. Apo e dua më shumë?!
