Nga Ardit Konomi
Nuk kam pasur ndonjë dashuri të madhe për Korçën.
Prindërit e mi ishin të lirë, të dhënë pas jetës dhe nuk i njihnin kufijtë. Më pëlqente ai model.
Nuk mbaj ndonjë kujtim të jashtëzakonshëm nga fëmijëria që të më lidhej fort me qytetin. Shpesh mendoj se ajo fëmijëri duket më e bukur sot e treguar, se sa atëherë e jetuar.
Një qytet i vogël. I lodhur.
Dialekt i rëndë.
Serenata qaramane.
Mikroborgjezë.
Llafazanë.
Të grindur.
Skon.
S’e doja as fare muzikën greke.
Por tani kujtoj shtëpitë e gjyshërve me kangjellat e mbuluara nga protomajat.
Me jargavanët. Qershitë. Dardhat.
Lojërat – sa shumë kishim.
Shokët. Kushërinjtë.
Mbase nuk ka qenë edhe aq keq. Mund të ketë qenë edhe mirë, ndonjëherë.
Nuk e di saktësisht kur u lidhëm unë me Korçën.
Mund të ketë qenë një periudhë, jo një moment.
Arsyen e di sot, por nuk e dija atëherë.
Di që vendimin për të jetuar këtu nuk e kam marrë menjëherë.
Ky qytet mund të të bëhet parajsë, kur e zgjedh.
Po aq sa mund të bëhet purgator, kur nuk i ikën dot.
Nëse s’e ke zgjedhur vetë, por të ka rënë për hise, ndoshta më mirë t’i rrish larg. Shpëton veten. Shpëton edhe atë.
Korça jeton shumë me të shkuarën – ky është problemi i saj më i madh.
Nostalgjia është e mirë, por nuk është gjithmonë e dobishme.
Të pengon të shohësh që e tashmja është, në tërësi, më e mirë se çdo e djeshme.
Dhe se ajo që vjen, mund të jetë shumë më e mirë se kjo që gjen.
Korça jeton shumë më vete.
Për këtë kam menduar shpesh – që nuk është dhe aq keq.
Vetmia, në fakt, të bën ndonjëherë më pesimist se ç’duhet.
Por Korça bëhet shumë e bukur kur është optimiste.
Korça bëhet shumë e bukur kur e duan.
Po Korça është gjithmonë e bukur.
Dhe s’ke si të mos e duash.
Tjetër gjë nisa të shkruaja…
