Sezoni i pushimeve verore duket se ka triumfuar mbi protestën 70-ditore në Tiranë, e cila ka shënuar një tkurrje të vazhdueshme të pjesëmarrjes pa arritur të realizojë kërkesat e saj ultimative për rrëzimin e kryeministrit Edi Rama. Sipas analizës së gazetarit Skënder Minxhozi, lëvizja që fillimisht u duk se do të formatonte sistemin politik në vend, tashmë është kthyer në një dekor rutinë që tërheq më shumë vëmendjen e turistëve të huaj sesa atë të qytetarëve, duke mos arritur të shkarkojë as drejtorin e ujësjellësit të Tiranës.
Nga premtimet ultimative te mikrofoni i kalimtarëve
Në vlerësimin e situatës aktuale, theksohet se slogani kryesor për të futur në burg të dy protagonistët e politikës shqiptare është kthyer në një meme që nuk besohet më as nga vetë protestuesit. Podium i protestës, sipas Minxhozit, është shndërruar në një hapësirë ku parakalojnë kalimtarë të rastit dhe emigrantë që shfryjnë frustrimin e akumuluar nga mijëra orë lodhje para kompjuterit mijëra kilometra larg. Këta individë tregojnë hallet personale, por nuk ofrojnë zgjidhje për qytetarët, duke e kthyer mikrofonin në një “lexim kolektiv falli me zë të lartë”. Kjo apati e publikut vjen pas dy muaj e gjysmë premtimesh se qeveria dhe opozita do të fshiheshin nga faqja e dheut.
Qasja e qeverisë dhe skenarët e vjeshtës
Përballë kësaj situate, kryeministri Edi Rama nuk e ka ndalur procesin e reformimit të pushtetit vendor, duke shkrirë disa bashki dhe duke rrezikuar të shtojë të pakënaqurit. Gjatë kësaj periudhe, qeveria e ka përdorur protestën si një mjet për t’u mburrur në Bruksel se Shqipëria toleron tubimet paqësore. Rama nuk ndryshoi qeverinë, hapi rrugët për protestuesit dhe gjeti kohën të financojë me miliona euro një koncert të debatuar të reperit Kanye West, duke treguar shpërfillje ndaj zhvillimeve poshtë zyrës së tij.
Me nisjen e stinës së re politike në shtator, pritet një përplasje mes tre palëve: dy palë brenda institucioneve dhe një e tretë, më e vogël dhe agresive, me vezë në duar para dyerve të parlamentit. Kjo tablo, e cila ndryshon shumë nga javët e para pas ngjarjeve në Zvërnec kur Tirana mbushej nga “flamengot”, ngjason me precedentët e ithtarëve të Sali Berishës që prej 13 vitesh protestojnë në të njëjtin vend dhe orar. Sfida e pushtetit, thekson analiza, nuk fitohet nga pak qindra persona, pasi ligji i numrave është vendimtar. E vetmja mundësi për t’i dhënë frymë të re lëvizjes mbetet ndonjë goditje e papritur e qeverisë ose përfshirja e studentëve në sezonin e vjeshtës.
