Pushtimi osman në rajonin e Korçës nisi në vitin 1440, por themelet e qytetit modern u hodhën në shekullin XV nga Iljaz bej Mirahori, me urdhër të Sulltan Mehmetit II. Ndërtimet e para në zonën e emërtuar atëherë Piskopiye përfshinin një xhami, një imaret dhe një muallimhane. Për mirëmbajtjen e këtyre institucioneve, Iljaz Beu lëvroi të ardhurat e katër fshatrave në krahinën e Görice-s, një fshati në Përmet, një hamami e shtatë dyqaneve në Stamboll, si dhe të një hamami e një mulliri në Janinë.
Rreth kësaj bërthame urbane lulëzoi Pazari i Vjetër i Korçës, i cili u bë një nyje e rëndësishme tregtare ku shiteshin mallra nga Greqia, Turqia, Venediku dhe Triestja. Dyqanet fillimisht qenë ndërtuar me dërrasa, por me kalimin e kohës tregtarët i përforcuan ndërtesat e tyre. Në këtë pazar gjendeshin 16 hane, nga të cilët sot qëndrojnë në këmbë vetëm katër prej tyre. Zhvillimi i qytetit mori një hov pas vitit 1788, kur zhvendosja e familjeve voskopojare i dha Korçës një pjesë nga lavdia e Voskopojës.
Gjatë periudhave të mëvonshme, qyteti u shndërrua në një qendër të rëndësishme të arsimit dhe lëvizjeve politike. Në vitin 1887, organizata “Drita” çeli këtu shkollën e parë fillore në gjuhën shqipe, ndërsa në vitin 1891 familja Qirjazi hapi shkollën e parë për vajza. Më vonë, gjatë Luftës së Parë Botërore, midis viteve 1916 dhe 1920, Korça kaloi nën kontrollin francez, periudhë gjatë së cilës u nënshkrua protokolli që shpallte Republikën Shqiptare të Korçës me president Themistokli Gërmenjin dhe me valutë zyrtare frangën e skënderin e Korçës.
Sot, kjo trashëgimi e pasur ruhet në monumentet e qytetit, ku ndërtesa e shkollës së vajzave u kthye në vitin 1968 në Muzeun e Arsimit, ndërsa në Pazarit e Vjetër vijojnë të qëndrojnë katër nga hanet historike.
