Fëmijë, gra, burra e të moshuar në fshatin Poncarë janë të detyruar të ecin cdo ditë mes baltës dhe pluhurit, kjo pasi rrugët e brendshme të fshatit janë pa infrastrukturë dhe gjithë gropa sikur të kishte kaluar ndonjë betejë lufte. Edhe pse kërkesat dhe premtimet janë të vazhdueshme, situata është tepër e vështirë.
Por edhe pse pa shërbimet bazike banorët kanë arritur që në pjesën më të madhe të rindërtojnë shtëpitë e tyre duke i kthyer në vila moderne, por puna e sakrifica e tyre bie ndesh me vullnetin e pushtetit që nuk ka bërë ndërhyrje për të sistemuar e asfaltuar rrugët e fshatit.
Banorët nëse do flasësh me ta të tregojnë me sinqeritet se situate është tepër e vështirë, vera sjell pluhur ndërsa vjeshta dhe dimri baltë cfarë e bën të pamundur të lëvizësh me mjete në rrugët e fshatit e jo më në këmbë.
Fshati i Ponçarës është një ndër më të mëdhenjtë e Devollit i cili edhe sot për sot ka mbi 150 familje që jetojnë aty, kryesisht merren me bujqësi dhe blektori, sigurisht ka shumë prejt tyrë që jetojnë edhe me emigracionin e megjithatë banorët detyrën e tyre e bëjnë, votojnë, investojnë por presin edhe nga pushteti me shpresën se një ditë do të kujtohen për ta.
