Suzana Papuli nisi të hidhte hapat e para të “Devolliçes” kur ishte vetëm 13 vjeç, e prej asaj dite, për afro 45 vite qëndroi stoike në vallen e kulturën e asaj krahine.
Kërkova ta takoja, jo për të bërë lajm më tepër sesa për ta pyetur për eksperiencën e saj dhjetra vjeçare. Tituj, çmime, medalje, certefikata për të janë të shumta por përsëri e mërzitur më tregoi dy pengjet e saj.
Suzana, të paragjykonin besoj. Kushedi çfarë flisnin, e vetmja femër mes gjithë meshkujve, ë?
-Paragjykim thua? Arritën deri aty ku më thoshin “Do ngelesh pa martuar, se zgjodhe të bëhesh artiste.” Por nuk më vinte zor. Unë e doja vallen, këngën, artin.
Zana, po për çfarë të vjen keq, tani që dole në pension?
-Dy pengje kam në jetë. Pavarësisht talentit tim, pavarësisht çmimeve, asnjëherë nuk më morën në festivalin e Gjirokastrës. Duhej miku, duhej diçka tjetër, nuk e di, por do doja t’i hidhja dy hapa në atë skenë.
Po e dyta?
-E dyta ka të bëjë me vitin e kaluar. Dola në pension. 40 e ca vite karrierë, punë, mund, sakrificë, djersë. Më erdhi thjesht një letër që thoshte – “Dole në pension”. Askush nga kolektivi nuk erdhi të më jepte një përqafim. Asnjë nga institucioni më lart nuk erdhi as të bënte një gjysmë ceremonie për mua. Bëra çmos, por nuk ma mori mendja që nuk do merrja një fije mirënjohje dhe falënderimi. Më hoqën brenda një dite dhe askush nuk u kujtua për mua.
Zana, qenke lënduar shumë. Po varet kush të kupton e dashur.
-Lënduar? Zemra copë më është thyer. E meritoja diçka të vogël. Kam nxjerre me dhjetra vajza valltare e djem, atëherë kur prindërit nuk i lejonin, unë shkoja i merrja në shtëpi. Dhe asnjë nga zyrtarët nuk u kujtua për mua. Por, ma dinë njerëzit. Ma beso që ma dinë.
Zana qau. Qau dhe e përqafova…
Nga Xhensil Shkembi
