Grekët e mirë
(histori para një viti)
Në mëngjes isha në Dadia – Alexandroupoli, fshat i cili po rrezikohet të përfshihet nga flakët. I gjithë pylli totalisht i djegur.
Pyeta banorët, bëra dhe një lajm, i pyesja e për shqiptarët, se si ndiheshin që kishim ardhur për t’i ndihmuar, disa kënaqeshin kur dëgjonin “Alvanos”, të pakët disa që shihnin shtrembër.
Pasi mbarova një kronikë, kuptova që forcat zjarrfikëse dhe ushtria shqiptare ishte 2 orë larg nga fshati. Ishin në majë të malit.
S’kisha ç’bëja, do ecja. 90% e fshatit ishte evakuar. Asnjë taksi vërdallë.
Pasi bëra nja 20 minuta në këmbë, dy burra, me një tricikël i cili dukej sikur po këputej në mes, aq i vjetër ishte, më afrohet tek këmbët.
“Ku vete more?” – me atë greqishten e fortë që flasin nga këto anë.
“Shqiptar, gazetar, me zjarrfikësit. Në mal po iki”
“Ajde ajde, hip.” Më ngjitën deri në majë.
Sikur me mallkonte kamionçina e tyre hera herës, ashtu më dukej, por kur i shihja të qeshur, nuk ndihesha në faj shumë.
“Ja e pak, e pak, e pak”
U nxora 50 euro. Nuk i pranuan. Me dhanë e një bidona ujë, i përdorur shumë, ama i ftohtë brisk.
Ka grekë shumë të mirë, ka. Ka grekë që nuk pyesin për nacionalizmia, për urrejtje, për racizëm. Ka grekë të mirë, ka!
Marrë nga Xhensil Shkëmbi
