Për të shkuar në qytetin e Maliqit duhet të drejtohesh për në juglindje të Shqipërisë, në qarkun e Korçës, pothuajse 13 km larg saj, përgjatë rrjedhës së lumit Devoll. Bashkia Maliq përbëhet nga zona urbane, qyteti Maliq dhe gjashtë zona rurale: Fshati Maliq, Kolanec, Goçë, Bicke, Gjyras dhe Plovisht.
Maliqi konsiderohet si një qytet i ri, me moshë gati 60 vjeçare ,i cili ka 60 mijë banorë. Maliqi ka qenë kënetë deri në vitin 1946, kur u tha këneta me forca vullnetare nga e gjithë Shqipëria. Pas bonifikimit u popullua nga banorë të krahinave perreth, si dhe nga shumë qytete të tjera të Shqipërisë. Pas bonifikimit u nis ndërtimi i Kombinatit të Sheqerit, si një vepër madhore për ekonominë e Shqipërisë, një kombinat i cili ishte ndër më të mëdhenjtë në gadishullin e Ballkanit. Inxhinierët kryesorë ishin sovjetikë, por kishte edhe shqiptarë. Në kompleksin e kombinatit prodhohej alkool, vodkë si dhe niseshte.
Falë Kombinatit të Sheqerit akoma edhe sot vazhdohet të festohet Festa e Ëmbëlsirave çdo verë, shoqëruar me valle tradicionale, këngë popullore, ëmbëlsira dhe plot hare. Pjesë e kombinatit ishte edhe TEC-i i cili furnizonte me energji qytetin dhe një pjesë të rrethinave përreth.
Por nga të gjitha këto tashmë funksionon vetëm prodhimi i alkoolit.
Maliqi është një zonë e rëndësishme arkeologjike, ndër të vetmet në Shqipëri për periudhën e paleolitit të hershëm. Nga gërmimet arkeologjike janë gjetur ndërtesat palifite si dhe shumë sende të rëndësishme me vlerë arkeologjike. Dy pika të tjera arkeologjike pranë tij janë dy kodrat e Gradishtës si dhe të Hijes së Korbit, të cilat në lashtësi kanë qenë dy qytetet e hershme në Mbretërinë e I Ilire. Kjo mund të shfrytëzohet si një mundësi shumë e mirë për zhvillimin e turizmit në qytet.
Relievi fushor-kodrinor në pjesën e qytetit dhe kodrinor-malor në fshatrat e tij i jep një pamje të veçantë qytetit.
Lartësitë më të mëdha i zë Mali i Ariut në fshatin Kolanec dhe Maja e Mustaqit në fshatin Gjyras.
Bota bimore në qytetin e Maliqit është e pasur me pyje dushku, gështenjë dhe me disa drurë të rrallë si pisha e zezë, rrobulli.
Qyteti ka lule dekorative, si dhe shumë bimë mjekësore, si trëndafili i egër, dëllinja e zezë dhe e kuqe, sherebela dhe drurët frutorë. Shumë i famshëm është edhe pylli i Krastafilakut në perëndim të qytetit, në të cilin bredhat i krehin lezetshëm flokët erës.
Gjithashtu gjendet i ashtuquajturi “Burimi Italian” gjendur midis lartësive të kodrave, ku ajri i pastër dhe gjendja paqësore mes delesh që blegërojnë dhe luleve plot aromë janë me bollëk.
Për sa i përket faunës, nga kjo anë Maliqit nuk i gjendet dot mangësi. Përhapje të gjerë ka dhelpra, lepuri i egër, ujku, thëllëza e malit, mëllënja. Nuk është aspak habi nëse nëpër shtëpitë e maliqarëve mos të të kapi syri një qen që leh apo një mace që përkëdhelet këmbëve të të zotit të shtëpisë.
Për sa i përket aktivitetit social-kulturor në Maliq ai ka filluar qysh në vitet 1950. Një ndër krenaritë më të mëdha për qytetin ka qenë Pallati i Kulturës, i cili për vite e vite me radhë ka pasur një aktivitet të larmishëm kulturor-artistik. Në 1971 ky pallat kulture u nderua me urdhërin “Naim Frashëri” për nivelin e lartë artistik.
Aty zhvilloheshin kurse muzike, yeatër, koncerte të ndryshme, estrada, drama. Vlen për t’u përmendur këtu drama “Këneta” e regjisorit dhe profesorit të mirënjohur Dhimitër Orgocka, emrin e të cilit mban sot ky institucion. Krahas Dhimitër Orgockës, përmendim Pandi Raidhin, Aleko Prodanin, Spiro Rrokon të cilët kanë interpretuar dhe jetuar në këtë qytet.
Grupi i valleve dalë nga ky pallat fitoi çmimin e I-rë në Ballkan dhe të II-in në botë. Sot për fat të keq ky institucion nuk është më në funksion, si pasojë e një zjarri që u shkaktua, shkaqet e të cilit akoma nuk janë bërë të qarta.
Për maliqarët dita kur ky institucion u përpi nga flakët ishte shumë e trishtueshme, pasi me të janë rritur breza e breza të tërë, të cilët kanë plot kujtime nostalgjike, megjithatë nga kryebashkiaku Gëzim Topçiu është deklaruar se ky institucion do të ribëhet nga e para, deri në pikën e fundit, duke ribërë edhe njëherë kështu shpirtin madhështor të këtij qyteti.
Maliqi është një ndër ato qytete të cilin mund ta quash si të voglin e Korçës, karakterizuar nga vogëlsia, thjeshtësia, bukuria, dashuria, vargjet, serenatat, valet, gjallëria dhe alegria.
Në të hyrë të tij, menjëherë të bie në sy arkitektura ruse dhe stili rus i shtëpive njëkatëshe zbukuruar aq bukur me gardh rrethuar, linjëzuar me trotuare nga të dyja anët e një rruge kryesore që fillon fund e krye drejtvijëzore, ndjekur nga fasada pemësh të vendosura radhë.
Është po ky qytet ku dimri duket sa i ashpër, aq edhe madhështor nën dritat e ndezura të qytetit. Është edhe po ky qytet ku rinia gëlon rrugëve verës, duke qeshur e duke ngarë biçikleta.
