Nga: Pandi Laço
Asgjë nuk ka ndyshuar. Plloçat shtruar në truallin para shtëpizës, janë po ato, të çrregullta e të shtrembëra. Asnjë e ngjashme me tjetrën. Por çuditërisht, ashtu vendosur brinjë më brinjë, aq harmonike me njëra – tjetrën duke formëzuar kuadratin e oborrit.
Kjo “shkorsë” para shtëpisë, është për mua si tapeti i pasarelave për stilistët e modës. Do doja të dija cili ka qenë ustai që ka shtruar plloçat. Mes grisë së tyre, kryeneçet filiza të barit, me të njëjtin pigment të gjelbre.
Nëse ADN-ja e rracave ka ngjyrë, e këtyre njerëzve, ka të gjelbrën e pyllit. Banuesit kokëfortë të këtij fshati të cilët përfliteshin për sëpatën e tyre, ashtu të pagojë, merreshin vesh mirë brenda tyre, e prej vitesh qëndronin si një masoneri aty mes malesh. Ashtu si plloçat e oborrit.
Përtej gardhit me huçka, shfaqet pamja e Kories nga vjen kënga e një bilbili. Kuptohet nga zëri i fortë që është një zog mashkull. Diku kam dëgjuar që meshkujt këndojnë më fort dhe këtë e bëjnë për të ndjellur femrën.
Kushedi sa udhë ka bërë ky bilbil për të mbërritur në Korie. Ndoshta ka ardhur nga Afrika ! Se mos dihet sa kanë udhëtuar shpirtërat e këtij fshati për tu ngulur pikërisht këtu. Notat muzikore të improvizuara nga zogu, i ritmon “çak-çuk”-u i një njeriu mbi çati. Zbres shikimin nga kurora e Kories, drejt rrëzës, aty ku imagjinata ime përfytyron një lumë.
Një burrë, gjysëm shtrirë mbi pullazin e një plevice, kujdesshëm vendos plloçat me kodin që veç ai e di. Me sa duket, silueta ime ka hyrë në konin e dritës që bie mbi pullazin e çatisë, sepse ustai hedh sytë nga unë e thotë .
– Gjete pika mor bir?
Është mjeshtri që ze pikat e shtëpive. Pikat për shtëpite janë si sëmundjet për njerëzit. Duhen zënë pa u bërë të mëdha, se pastaj sëmundja i merr shtëpitë shpejt.
