Sfidat e arsimtarëve në Shqipëri përherë kanë qënë të shumta, të cilët për shkak të pasionit për të çuar dijen, u duhej edhe të sakrifikonin
I tillë është edhe Robert Turtulli, i cili jetën ja dedikoi arsimit. Për dhjetra vite i duhej të ecte për kilometra të tëra për të arritur në shkollën ku ai punonte, në Miras të Devollit.
“Kam mbaruar arsimin në vitin 1964 dhe jam emëruar për herë të parë në Miras të Bilishtit. Prej Korçe në Bilisht shkon me autobus, nga Bilishti në Miras shkoja në këmbë. Kjo rrugë është afro 16-17 km që e bënim ne këmbë, 3 ore e gjysmë, katër orë sipas kohës që kishte. Kohë më shi, dëborë e diell. Këtë e bënim dy herë në javë. Shkonim të hënën e ktheheshim të shtunën.”
Një tjetër mësuese e cila i duhej të braktiste familjen e saj e shkonte te jepte mësim në fshatrat e Librazhdit ishte dhe Suzana Çekrezi.
“Kur fillova punë për herë të parë kam filluar në një fshat të Librazhdit, e shkoja njëherë në javë nga Elbasani në Librazhd. Shumë e vështirë qe, makina nuk kishte, ti nxitojë të kapje orën e mësimit, kthimi njëherë në javë, pak më e lehtë se ktheheshim me tren.
Kshim një dhomë në këto zyrat e kooperativave, nuk kishte kushte, nuk kishe ku mund të haje, ose do shkoje ne mensa e punëtorëve. Që për ta ishte e çuditshme që dy vajza të futeshin në mensën e punëtorëve, kjo ishte vështirësia”
Të tillë, kanë qenë më dhjetra e qindra mësuesit të cilët u është dashur të sakrifikojnë për shkak të profesionit të mësuesit, shpesh herë, duke rrezikuar edhe jetën.
