Në Turqi njoha historinë më të veçantë që kisha dëgjuar ndonjëherë. Në këto anijet e turistëve që vijnë vërdallë, takova dy të moshuar. Në fakt njeri prej rrëzoi telefonin, e ndihmova dhe aty hyra në muhabet.
Si te quajnë? Nga cili qytet i Turqisë je?
Demir quhem. Jam nga Stambolli. Vij çdo ditë në këtë anije. Shoh perëndimin. Kështu kanë kaluar çdo ditë e imja këto 7 vite.
Sa e çuditshme. Nuk u lodhe?
Nuk lodhem. Kam arsye që e bëj. E sheh Kemalin? (burri ngjitur me të). Është shoku im i ngushtë. Kemi punuar të dy në minierë në Bursa. Deri para 7 vitesh.
Nuk mu durua të mbaronte
Se edhe mezi fliste anglisht dhe e ndërpres.
U plakët dhe tani shijoni jetën në det. Shumë bukur. E kuptoj.
Jo jo. Unë bëra një gabim. Në punë. Një aksident. Dhe Kemali ngeli i verbër. Një material e goditi para në fytyrë dhe i dëmtoi sytë.
Që atë ditë, familja e tij jeton me familjen time. Në Stamboll. Madje dhe djali im mori për nuse vajzën e Kemalit.
Nuk po flisja. Po më dukej si ato filmat shqiptarë të vjetër, ku ka gëzim dhe hidhërim brenda. S’po doja të mbaronte.
Më vjen keq dhe mirë. Po pse në anije çdo mbasdite? Kemali nuk sheh gjë. Ti po. Ai jo.
Kemali përherë më fliste kur punonim se donte të shijonte pensionin në Stamboll, mbasdite të pinte çaj në anije, shijonte perëndimin dhe jetonte në paqe.
A është në paqe?
Nuk mu përgjigj. U dëgjua boria e madhe e anijes.
Mbaroi udhëtimi. Demiri e kapi për dore shokun e tij të ngushtë, të verbër, dhe të dy zbresin.
Nuk po zbrisja.
Ngallova.
Me siguri, Kemali jeton, në paqe, pa sy. Në fakt, mbase në paqe më shumë se kushdo tjetër…
Nga Xhensil Shkëmbi
