Pallati i Sportit në Korçë, i projektuar nga arkitekti Mauricio Bego në vitet 1973-1976, përfaqëson një ndërthurje të rrallë mes elementeve formale sovjetike dhe motiveve etnografike shqiptare. Me një kapacitet prej rreth 2,500 spektatorësh, salla ishte e dyta më e madhe në vend pas Pallatit të Sportit Partizani në Tiranë.
Struktura e sallës bazohet në dy tribuna asimetrike, të vendosura përgjatë brinjëve gjatësore të fushës. Mbulesa u realizua me kapriata të pjerrëta, 4 metra të larta, duke mbuluar një hapësirë prej 44 metrash – distanca më e gjatë e mbuluar deri në atë kohë në Shqipëri.
Në përpjekje për të ruajtur konformizmin ideologjik të kohës, Bego e zbukuroi tavanin e sallës kryesore me motive etnografike shqiptare, duke iu referuar arkitekturës popullore edhe për kolonadën e hyrjes, të cilën e quajti “hajat”.
Projekti u konsiderua mjaft i suksesshëm, si në aspektin arkitektonik, ashtu edhe në atë ekonomik, çka solli përsëritjen e tij me ndryshime të vogla në qytetet e Vlorës dhe Elbasanit.
