Në ditën e 1 Majit shumica e korçarëve janë pushim, por çifti Dalipi është ngritur në mesnatë për të pastruar rrugët e Korçës.
Ata punojnë prej 12 vitesh në kompaninë që merret me pastrimin e qytetit, e janë të detyruar që në kohën kur të gjithë flenë ata të punojnë edhe pse për një rrogën nën mimimale.
Maksimi: Këtu marr 215 (mijë lekë të vjetra)
Gazetari: Të del?
Maksimi: Nuk dalin ato, po çfarë të bësh, ku të vesh? Ne jemi hallexhinj dhe duhet të mbajmë dhe fëmijët me bukë, prandaj. Unë e kam dhe gruan e sëmurë dhe ajo vjen punon këtu me mua, diell, shi, në të tëra, në dëborë, vete ora 01:³⁰ ne dalim në punë. Le të fryjë edhe erë, edhe stuhi, ne dalim në punë.
Gazetari: Të del kjo rrogë?
Lirika: Jo, jo! Me këtë shtrenjtësi që është sot nuk na del. Se një bidonkë vaj është 4 mijë lekë (të vjetra), unë marr 7 mijë lekë (të vjetra) gjithë natën. Edhe nuk na del. Edhe pa asnjë lloj pushimi, që unë marr rrogën 215 mijë (të vjetra), aq marr me kartë. Nuk na dalin, unë jam me diabet, e operuar e herë.
Lirika tregon se pavarësisht vështirësisë së punës asaj i duhet të përballet edhe me racizim dhe përbuzjen.
Lirika: Ne që jemi dmth, që jemi romë gjithmonë kemi punuar punët më të vështira. Ne kërkojmë punë në ndonjë vend tjetër, na thonë nuk ka, më kupton.. Ne jemi puntorë, jemi shumë puntorë.
Gazetari: E vetmja mundësi është të punosh duke pastruar rrugët e Korçës?
Lirika: Ehh, vetëm mundësia kjo është! Që të kërkojmë punë tjetër nuk na pranojnë. As në zyra bile nuk na pranojnë.
Moti i keq me shi e dëborë nuk u ka shkrirë zemrën e mirë, teksa shprehen se nëqoftëse do t’u kërkohet do ta pastronin Korçën edhe falas.
Maksimi: Neve jemi heronjtë e Korçës, se neve e pastrojmë Korçën.
Gazetari: Njerëzit ua dinë vlerën?
Maksimi: Po, po, po e dinë, edhe banorët e dinë të lagjeve, dmth të lagjeve ku punojmë ne. Dalin e na thonë “Ju lumshin krahët”! Sa kanë mundësi dmth.
Gazetari: Po zyrtarët e bashkisë?
Maksimi: Ata ee, kur dalin, e vinë e svinë..
Lirika: Për Korçën time jam gati të punoj e ta pastroj qytetin tim.
Gazetari: Edhe falas?
Lirika: Edhe falas! Për qytetin tim po. Unë kam një rrugë që ska asnjë lloj puntori, unë e fshij me fshesën time.
Ky është realiteti i dhimbshëm për më shumë se 150 të punësuar në sektorin e pastrimit në Korçë, të cilët përballen me mungesën e të drejtave në punë, kushtet e vështira dhe paga nën minimale.
