Rastësisht gjej afër qendrës së Selanikut disa djem që i kisha takuar në Himarë para një muaji. Ishin ulur në kafe. U bashkova me ta.
-Kemi ardhur punojmë në një hotel këtu në Selanik, lyrje, patinim, ca punë hidraulike. Jemi një grup i madh shqiptarësh.
Po si e gjetët punën nga Himara në Selanik?
-E ka i njëjti pronar. Është koleg me ty. Gazetar në Shqipëri (për etike emrin nuk ja përmend, edhe pse kuptohet).
Si ore, hotel në Himarë, hotel edhe në Selanik ai?
-Po, madje ne pagesën përveçse na i jep në Euro, na ka premtuar dhe viza greke.
Ore, i njëjti person gjithë këto?
-Madje na tha që kur të mbarojmë në Selanik mund të shkojmë e në Kalkidhiki, më duket se do ketë marrë ndonjë gjë aty.
Po si sillet me ju?
-Po mirë sillet, nuk qahemi. Se nuk punojnë grekët për të. E kanë inat. Se e dinë që e ka dashurinë “artificiale”
Po ju e doni?
-Ne duam lekët. Jo të tijat. Se atij ja jep greku. Ne duam Greqinë
Do ikni nga Shqipëria?
-Ne te ikur jemi. Në Himarë ky kolegu yt vinte radio greke. Ushqimin si në Greqi. Lekët po ashtu. Madje po te vije flamur shqiptar, të hiqte direkt nga puna.
Prap ky kolegu im ë?
-Po por ai as vet nuk e di çfarë është. Ai di që e gjen lehtë lekun. Me fal, euron.
Pas pak minutash u ngrita nga kafja. Hapa telefonin. Me del kolegu në një podcast.
“Beleri është heroi i demokracisë shqiptare” – po thoshte.
Ka kuptim. Ka shumë kuptim…
Foto ilustruese Himarë
