“Elda, kam nevojë për ty. Është diçka që ka të bëjë me jetën time.”
Ky mesazh më erdhi dje mbasdite nga një mikesha ime e mirë, e bukur, e shtrenjtë….
– Eja zemër! Ju përgjigja në sekondë dhe parandjenja e keqe m’i këputi gjunjët.
Pas gati një ore, hapet dera e farmacisë. Hyn ashtu si nimfë, me sytë e kaltër, të trishtuar, me bukurinë dhe hijeshinë e një femre në të 40-at.
– Më trembe o dritë – i them.
– Elda, unë jam me kancer në gji…dhe sytë i përloten.
“Ja dha gurit – u ça
Ja dha njeriut – e mbajti”
Kjo m’u kujtua në moment. Shtrëngova dhëmbët që mos ulërija nga dhimbja që po me çante gjoksin. U ngrita, e mora në krahë.
Vazhdimi është i dhimbshëm…
Është privilegj kur njeriu të beson vuajtjet e shpirtit, shumë më tepër sesa kur ndan gëzimet me ty.
Nuk e di ku e gjeta forcën për t’i dhënë kurajo, shpresë, optimizëm, ndërkohë që vetë ndjeja duart dhe buzët të më dridheshin.
Kishte prerë flokët, ato flokë me onde, ngjyrë lajthi të hapur, që i vareshin supeve të brishtë. Edhe vetë doktoresha ishte prekur e kishte hezituar t’i hapte kartelën me diagnozën e tmerrshme.
Por jeta është e bukur edhe në vuajtje.
U ndamë. Ngjita shkallët e shtepisë sime dhe u plasa në krevat. Qava me lotë të nxehtë.
Jetë….jetë e padrejtë ndonjëherë. Gjithsesi njeriu është i fortë, duhet të luftojë, duhet të vazhdojë….
Do jem me ty çdo minutë o drite, mos ki frikë. Të dua fort…
