POGRADECI I TË RINJVE
E djelë sot e vendosa që kafen e mbasdites ta kaloj në Sherlock në Pogradec. Dritani, një polic që veç polic shqiptar nuk është ka krijuar një ambient të bukur dhe aty çoj shpesh shokë që rrugën e kanë drejt Tiranës. Kamarieri thotë që nuk bëjnë frape e kafe pas orës 6. I thashe që njoh e pronarin, po s’ma dëgjoi hiç llafin.
“Vëlla e mbyllim se ka shumë punë behari, të lodh procesi kafesë, kemi vetëm gjëra të ftohta”
Mendova t’i thoja ndonjë gjë tjetër por seç u kënaqa që erdhi dita që një lokal në Pogradec të thotë kështu – fundja, rritje tregon
3 shokët gazetarë (shumë më të vjetër se unë) nga Tirana nuk po merreshin as me lajme e as me ndeshjen e Danimarkës por sytë i kishin nga liqeni. Shihnin lojën e volejbollit të rërës midis të rinjve. Po clodhnin sytë. Vështirë se këtë pamje e gjen dhe në jug. Gëzim.
Ora 18:42 por plazhi ende vazhdon. Freski këtej nga ne thotë vrojtuesi i plazhit, po më keq për mua se me duhet të rri deri darkë vonë. Nuk i shkëputen plazhit të Pogradecit këta të rinjtë nga Saranda.
-Saranda?!
Po po, vijnë çdo vit këtej, rezervojnë hotel dhe shazlon dy javë më parë.
-Sa kushton shazloni këtu mo?
Falas është, i ka vënë bashkia. Po ja, më japin e mua ndonjë kafe për qejf.
Teksa po iknim, 3 gazetarët e Tiranës po merrnin numrin e Hotel Pogradecit. Rezervuan. Pogradeci i të rinjve të freskoka trurin – thanë, e ikën. Por do vijnë!
Shkruar nga Xhensil Shkembi
