Endri Keko i përket atij brezi artistësh që kinemanë nuk e panë thjesht si profesion, por si mision jetësor. Me prejardhje nga Korça, i lindur në Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe i rritur në Dardhë, ai mbarti gjatë gjithë jetës një ndjeshmëri të veçantë për vendlindjen, Shqipërinë dhe historitë e njerëzve të thjeshtë që meritonin të mbeteshin në kujtesë.
Rrugëtimi i tij ishte i mbushur me sfida. Nga puna fizike në vitet e rinisë, përfshirja në Luftën Nacionalçlirimtare, deri te studimet për regji filmi dokumentar në Moskë, Endri Keko u formua si njeri dhe si artist në përballje të vazhdueshme me realitetin. Pas kthimit në atdhe, ai nisi punën në Kinostudio, duke u bërë një nga figurat themeluese të kinemasë shqiptare.
Me kamera dhe skenar, Endri Keko dokumentoi jetën, punën, sakrificat dhe shpresat e njerëzve. Krijimtaria e tij e gjerë përfshin dokumentarë si “Rrugë e lavdishme”, “Shqipëria”, “Letër nga fshati”, “Pranvera e nëntë”, “Në shtigjet malore”, “Dritë mbi Shqipëri”, “Vallëzimi i shqiponjave”, “Ringjallje”, “Me shpatë në dorë”, “Rruga jote shok”, “Njerëzit dhe veprat”, “Në flakë të revolucionit” dhe “Lumja ti moj Shqipëri”, duke ndërtuar një kronikë filmike të ndershme të kohës së vet. Edhe në filmin artistik “Krevati i Perandorit” ndjehet e njëjta dorë e matur dhe i njëjti interes për njeriun dhe fatin e tij.
Korça, Devolli, njerëzit e thjeshtë dhe vendet e dashura për të janë gjithnjë të pranishme në filmat e tij, të trajtuara me respekt, ndjeshmëri dhe vërtetësi. I konsideruar regjisori i parë i kinemasë shqiptare, Endri Keko mbeti mbi të gjitha një tregimtar i ndershëm, që nuk iu nda rrënjëve dhe thelbit të artit të tij, pavarësisht vlerësimeve, titujve dhe çmimeve kombëtare e ndërkombëtare.
Endri Keko u nda nga jeta në prill të vitit 1989, por filmat e tij vazhdojnë të flasin. Në kujtesën e artit shqiptar ai mbetet një figurë themeluese, ndërsa për Korçën, një bir që e deshi vendin e vet dhe ia ktheu këtë dashuri përmes artit.
