Një gjest i vogël, por me shumë domethënie, është ai që ndodhi mbrëmjen e kaluar në Korçë. Teksa po pija kafen e mbrëmjes në lokalin e Ekremit, përballë syve të mi ndodhi diçka që më bëri të reflektoj për punën dhe përkushtimin e atyre që shërbejnë për qytetarët në heshtje, pa bujë.
Geni, polici që mbase e njeh e gjithë Korça, po qëndronte pranë bulevardit kur një nënë afro 80 vjeç, që mezi ecte, po përpiqej të kalonte rrugën. Kishte disa minuta që përpiqej, por asnjë makinë nuk po ndalonte. Unë e dija çfarë do të ndodhte, sepse e njoh Genin. Ai ndali qarkullimin, e kapi për dore dhe e shoqëroi me kujdes në anën tjetër të bulevardit.
Dola me nxitim të fotografoja këtë moment të rrallë, por ishte tepër vonë. Gjithsesi, arrita t’i bëja dy foto fshehurazi dhe u ktheva sërish në lokal për të shkruar këto fjalë. Nuk po e shkruaj këtë për të lavdëruar një rast të veçantë, por për të nderuar punën e përditshme të policëve të thjeshtë – atyre që përballen çdo ditë me shiun, dëborën, diellin, fjalët, ofendimet e njerëzve dhe gjithçka tjetër.
Gjesti ishte minimalist, por me peshë të madhe. Kjo është një përulje dhe një vlerësim për të gjithë policët e mirë që sakrifikojnë për të mbajtur qytetin të sigurt, pavarësisht pagës së ulët dhe kushteve të vështira.
Sa për Genin, ai është shoku im, dhe nëse mërzitet që i bëra foto fshehurazi, do ta rregulloj bisedën me një kafe – e di që s’do të ma marrë për keq!
P.S
Shkrim i paautorizuar
