Aty ku hapa sytë për herë të parë. Ndërsa dëgjoj nënën duke kënduar lehtë me vete, më vjen një aromë shumë e mirë nga guzhina. Mamaja ime gatuan më mirë se kushdo tjetër në botë. Mbi stof po thahet pastërmaja dhe ndonjëherë pikon edhe ndonjë pikë dhjami prej nxehtësisë duke bërë zhurmë. Kur zbres shkallët më vjen aroma e jonxhes së kositur në arën përballë oborrit. Kkumbullat janë nxirë sikur të kenë bërë shumë banjo dielli, ndërsa mollët starkinka dhe ohrinka i kanë faqet e kuqe si prej shëndetit të tepruar. Pusi pret mysafirët e etur me një ujë aq të ftohtë sa nuk ngopesh dot duke pirë. Mbas një shiu të lehtë, del dielli dhe natyra çmendet nga ngjyrat. Tek përroi aty më poshtë, bilbilat nuk e pushojnë dot një festival me duete dhe me kore.
Atje tej, qukapiku përpiqet të bëjë zhurmuesin duke trokitur fort me sqep pemët plaka, por festivali vazhdon. Bie muzgu dhe vëllezërit kthehen në shtëpi sikur të kishin lënë takim. Babi u kthye vonë, sepse kishte patur një mbledhje të gjatë dhe ulet në tavolinë i uritur. Buzëqeshja e nënës dhe dashuria e saj, kompleton vaktet me pak ushqim dhe pastaj ne flemë të ngopur. Yjet shfaqen si një tavan i mbushur me drita vezulluese kur mungon hëna. Ca lozin lart e poshtë, ca ndritin me ngjyra të ndryshme e të tjerët rrinë dhe presin mëngjesin. Dielli ka hyrë nga dritarja dhe po më ngroh duart mbi jorgan, ndërsa këndezi e zgjat zërin si për inat. Më thotë zgjohu!
Më mer malli për oborrin me plloça dhe për kumbullat në oborr. Për rrushin e zi italian, por edhe për atë thërrimengjeshurin e ëmbël mjaltë që kishim mbrapa shtëpisë. Kutoj qershinë belicë dhe dardhën në fillim të oborrit që më përshëndeste saherë kthehesha nga larg. Më merr malli për malet dhe koriet me pyje dushku, që në maj visheshin me jeshil.
Të gjithë kthehen në shtëpi një ditë, por unë sot isha atje vetëm me mendime.
Copyright©: Krenar Sardi 01 maj 2024
