Shumë njerëz habiten nga fakti që një shqiptare që prej 30 vitesh është emigrante në Nju Jork, ende e quan veten shoqe, partiak si në kohën e Enver Hoxhës.
Ashtu si shumë të tjera shpërndanë në internet një grua tjetër, këtë herë nga Korça, e cila, duke përdorur të njëjtën metodë debati të kohës së diktaturës, ngrihet në një mbledhje grupi seksioni dhe flet me të njëjtën terminologji, për një mikeshë dhe një. mik, ashtu si ne kohen e diktatures.
Së pari, ai nuk erdhi në Amerikë për t’u integruar. Ndoshta fëmijët e saj e bëjnë këtë, megjithëse herë pas here edhe ata kanë dëshirë të shprehin simpati për elementë të regjimit, si disiplina, radhët, frika, rregulli.
Aq sa koha e kanaçeve me vajguri dhe vaj luledielli i thyen ende hapësirat boshe të ditëve monokromatike të luftës së klasave.
Shokët e Nju Jorkut punojnë me aq furi, jo për t’u integruar, por me mendjen se si një ditë do të kthehen sërish në pushtet dhe do të vazhdojnë po aq ashpër luftën e klasave. Dhe pavarësisht moshës, realitetit të ri, ata e konsiderojnë ikjen, emigracionin, si një dëbim nga armiku i klasës.
Shumë sy e dinë mirë që fabrikat e kohës ishin pak moçal që nuk mund të furnizonin as tregun vendas, megjithatë thonë se kishim punë. Në fakt, ata nuk kanë mall për kohën, por për atë urgjencën ku edhe në postet e dëmshpërblimit do të bënin kërdinë në luftën e klasave.
Nga ana tjetër, nuk është se e duan Amerikën, por janë në grahmat e dështimit shekullor të ideologjisë së tyre, ku të parët janë pasardhësit e tyre që ushqejnë ambasadat, kaluan detin me gomone dhe hapën shtigje malore të panumërta. me Greqinë. Prandaj sot i sheh kudo, përkrah diktatorit Rama, thjesht sepse kanë gjetur një kënaqësi perverse në sundimin, në luftën e klasave, kanë rizbuluar Enverin.
Ndërsa shoqja ime nga Korça, si shumë nëna shqiptare, nuk mbështetet në faktin real të marrjes së 200 mijë lekëve të pensionit. (për të mos përmendur sa të tjerë nuk e bënë). Dhe nëse përpiqesh të sqarosh, në kuptimin se sa kushton rryma, sa është karburanti, sa është farmacia etj., miqtë nëna të kujtojnë atë qenin që iku.
Nga ana tjetër formula është e qartë, nëse janë me qira, qiranë e paguan fëmija emigrant. Nëse kanë një shtëpi të madhe, katana, të re dhe moderne, e paguan vajza ose djali. Nëse duhet të shkojnë te mjeku, i paguan djali, vajzë. Nëse duhet të operohen, fëmija i paguan sërish. Fëmijët u blejnë rroba, herë pas here edhe një makinë.
Madje siç e dini tashmë ka furgona apo autobusë me parcela, kjo tregti e fortë deri në trahanaja shqiptare e vitamina europiane, apo lavatriçe etj. Nëse duan të shkojnë në banjë, i paguan fëmija.
Nëse duan të rregullojnë gojën, fëmija i paguan. Nëse duan të shkojnë të shohin botën, mund të dalin, madje të marrin një pasaportë amerikane dhe të bredhin metropolin. Se pasaportat e huaja, sidomos ato amerikane dhe kanadeze, i kanë edhe biletat brenda, i kanë falas nga djersa apo gjaku i fëmijëve.
Jo nga pensionet e Enverit apo djalit të tij. Ndërsa ato (pasaportat) e Enverit dhe Edi Ramës kanë Noc Rrokun po ashtu edhe Enverin dhe Edi Ramën. Dikur kishin pasaportën e Ahmet Zogut, i cili bredhte lirshëm, por me ardhjen e bolshevizmit ra 100 vende aq shumë sa sot gëzohen kur Noc Rroku u thotë se i hoqëm vizat me Kubën.
Tani për të vënë një kapak në punë, demokracia është rotacion. Rregullon ligji, jo Noc Rroku.
