Diku në juglindje ndodhet qyteti im, në këmbët e një mali, e poshtë tij shtrihet një fushë e bukur, si oborret e shtëpive të këtij qyteti tani të përgjumur.
Në lagjen time ka më shumë shtëpi të vogla përdhese dhe vila të reja dykatëshe sesa pallate, dhe kjo e veçon nga qytetet e tjera. Sot, këto shtëpi më shumë i ngjajnë muzeumeve memece të një dore të fundit. Po të trokisësh në ndonjë portë, vetëm heshtja është ajo që të pret, ose ndonjë i moshuar që vjen ngadalë duke i kërcitur kockat – nga ndonjë reumatizëm i vjetër, apo ndoshta thjesht nga mosha.
Në fund të oborrit, një qen i vogël grindet me veten e tij, se nuk ka me kë të luajë. Diku tjetër, duan telefon që të të presin. Unë, që sapo kam pirë kafenë në një tymke me muhabet burrash, që nuk lënë pa sharë e lavdëruar të gjithë, eci në kalldrëmin e një rrugice, e cila më tregon me gisht diku sipër një kryq madhështor, si mbrojtës i këtij qyteti. Heshtje. Më duket si një lagje që fle edhe ditën.
Kalldrëmet e gurta u ngjajnë atyre përrenjve të tharë që dikur buçisnin e gurgullonin, ndërsa tani prehen të qetë – pa ujë, pa zogj, pa jetë – ku shihen vetëm gurët e sjellë nga mali. Anëve të këtij kalldrëmi, shoh porta që nuk dinë të përshëndesin si dikur, kur hapeshin e mbylleshin sa herë vinin vizitorë. Sofatë bosh që presin gra, llafe, thashetheme e cicërima fëmijësh.
Ndonjë kalimtar i rastit të duket sikur përton të flasë me gojë, duke bërë një përshëndetje të thatë, pa tinguj, vetëm me kokë – por edhe kjo mjafton. Mbi avllitë, të cilat kanë filluar të rënkojnë nga mosha, dhe gurët e rrumbullakët, të përshëndesin disa pjergulla me veriga rrushi të thara nga koha e shkuar. Më duken sikur kërkojnë ndihmë për vitin tjetër, që të kthehen në verë e raki, për të mbushur oborret me miq e shokë. Kur dikush të rrëmbejë kitarën, dhe ashtu siç dinë të mblidhen qytetarët e mi, të këndojnë për qytetin e tyre dhe për të dashurat e tyre. Por këto shtëpi tani dinë vetëm të flasin e të këndojnë me gjuhën e heshtjes.
Eci ashtu ngadalë, pa ngut, duke parë kortinat aq të bukura nëpër dritare, të punuara me grep me aq shumë dashuri nga vajzat dhe gratë e qytetit tim. Jam i bindur se një ditë këto dyer të mbyllura memece do të hapen, e këto sokake të heshtura do të zgjohen nga cicërimat e fëmijëve dhe nga gratë nikoqire me fshesë në dorë, për t’i mbajtur si përherë të pastra, dhe do të dëgjoj ato përshëndetje me zë që të bëjnë të lumtur.
Pëllumb Koro
Korçë, 13-02-2025
