Dështimi i tregtarëve të pakicës në investimin e njohur si Markata e Shijes në Korçë lidhet drejtpërdrejt me mungesën e një plani të qartë biznesi dhe funksionimin e gabuar të tregut të shumicës në qytet.
Shembulli i rregullt nga Australia e largët
Në një analizë të bërë nga qytetari Jorgji Sidheri, merret si shembull tregu i fruta-perimeve dhe luleve në Melburn të Australisë për të treguar se si duhet të funksionojë tregtia e shumicës. Në atë treg, i cili shtrihet në një sipërfaqe prej 67 hektarë, hyrja e konsumatorëve të thjeshtë është kategorikisht e ndaluar. Aty lejohen vetëm prodhuesit dhe bizneset e pajisura me kartë identiteti, ku dy karta të tilla kushtojnë nga 70 dollarë australianë secila, me një afat 6-mujor.
Ky treg gjigant, ku furnizohen 2750 biznese dhe ku vetëm sipërfaqja e magazinave zë 12 hektarë, qëndron i hapur vetëm për dy orë e gjysmë në ditë, nga ora 04 e 30 deri në orën 07 të mëngjesit, ndërsa e diela është ditë pushimi. Në këtë hapësirë furnizohen edhe 700 biznese të luleve të freskëta, ku 40% e luleve të prera në Australi prodhohen në Viktoria. Gjithashtu, tregu ka 156 ambiente të mbyllura me qira për bizneset.
Ku çalon organizimi i tregut në Korçë?
Ndryshe nga modeli i rregullt australian, në Korçë tregu i shumicës ndodhet brenda unazës së qytetit dhe shumë afër tregut të pakicës. Kjo bën që konsumatori i thjeshtë të shkojë dhe të blejë drejtpërdrejt në tregun e shumicës me çmime më të lira. Si pasojë, tregtarët e pakicës që furnizohen po atje e kanë të pamundur të mbijetojnë dhe falimentojnë.
Sipas Sidherit, ndonëse në Korçë u bë një investim i bukur dhe elegant si Markata e Shijes, ai dështoi sepse u ndërtua pa një plan biznesi me masa konkrete për të mbrojtur hallkat e zinxhirit të vlerës dhe për të ndaluar konsumatorët familjarë të blejnë në tregun e shumicës.
