Analisti Ylli Pata ka analizuar zhvillimet dhe prapaskenat rreth të ashtuquajturës protestë të flamingove, duke theksuar se kjo lëvizje nuk arriti të kristalizonte një udhëheqje apo faktorizim real politik në vend, pavarësisht pjesëmarrjes fillestare të qytetarëve.
Polemikat mbi përfaqësimin dhe rolin e protagonistëve
Sipas analizës së Patës, debati mbi përfaqësimin politik u vu re qartë në përplasjet mes mbështetësve të hershëm dhe folësve të tillë si Dritan Goxhaj, i cili artikuloi qëndrimin se bëhet fjalë për një revoltë popullore pa drejtim qendror. Nga ana tjetër, zëra të njohur kritikë kanë kërkuar vazhdimisht përcaktimin e një strukture drejtuese që do ta përfaqësonte politikisht këtë reagim qytetar.
Në këtë valë reagimesh u përfshinë figura të ndryshme me përvojë politike nga radhët e Partisë Socialiste dhe Partisë Demokratike, përfshirë ish-ministra, ish-deputetë dhe krerë partish të vogla parlamentare, krahas përfaqësuesve të shoqërisë civile dhe gazetarëve, të cilët megjithatë mbetën vetëm aktorë sipërfaqësorë pa ndërtuar një mekanizëm të qëndrueshëm politik.
Faktorët e jashtëm dhe nevoja për vizion të ri
Pata nënvizon se lëvizja pati mbështetje nga rryma të ndryshme ndërkombëtare, përfshirë segmente të së majtës evropiane dhe amerikane që sollën vëmendje mediatike e delegacione aktivistësh, si dhe nga rrjete organizatash jofitimprurëse. Gjithashtu, Partia Demokratike shërbeu si burim mbështetës me aktivistë në vijimësi.
Për t’u kthyer në një faktor të mirëfilltë, sipas autorit, protagonistët e kësaj nisme duhej të formulonin qartë konturet e një sistemi të ri, mënyrën e funksionimit institucional dhe reformat përkatëse, në vend që të kufizoheshin vetëm te retorika e ashpër dhe videot në rrjetet sociale.
